ZO! Het is weer tijd voor een stukje reisblog!
De afgelopen dagen hebben we namelijk alweer zat meegemaakt om over naar huis te schrijven.

Elke ochtend begint zo rond half 9, we kunnen namelijk nog steeds niet uitslapen.
Dit heeft meerdere oorzaken, bij Diether ligt het voornamelijk aan het vroeg gaan slapen, bij mij (Joas) is het een combinatie van datzelfde en andere dingen.
Gisternacht namelijk, lag er een Spanjaard bij ons op de kamer die het nodig vond om te proberen in 1 nacht het volledige amazonewoud om te zagen. Ik heb werkelijk nog nooit iemand zo horen snurken. Dat in combinatie met een andere kerel die het nodig vond om rond 7 uur al zijn spullen in te pakken en tussendoor nog 25 keer de kamer moest verlaten, resulteerde erin dat ik heel vroeg wakker was. Vanochtend was het weer raak, weer een ander figuur had zijn wekker op 7 uur gezet en drukte deze telkens uit, tot half 9 vanochtend. Heel fijn.Maar goed, dat zijn de dingen waarmee we moeten leren leven, want verder is het hier nog steeds top!

Eergisteren zijn we naar het door de vulkaan verwarmde bad gegaan.
Het ziet eruit als een normaal openlucht zwembad, alleen het water is zo bruin als koffie met melk. 1 van de baden is warm, het andere bad is heet te noemen met een flinke 42 graden.
Wij stapten maar gewoon in 1 van die baden en kwamen tot onze conclusie dat het waarschijnlijk het hete bad betrof, alleen was het zeker geen 42 graden. Vervolgens zagen we iemand heel moeizaam het andere bad in stappen wat ons nogal nieuwsgierig maakte. Wij dat andere bad in, en ja, onze voeten smolten bijna weg onder onze benen! Wat een heerlijk heet bad was dat! Na 5 minuten hadden we het echter toch al wel gehad, en dus zijn we onder de douche gaan staan die direct zijn water van de waterval krijgt. Een temperatuurverschil van minstens 30 graden met het hete bad zorgde ervoor dat wij onze jongeheren wel eens in grotere staat hadden meegemaakt. Daarna nog even het hete bad in, toen zijn we weer naar het hotel gelopen in onze zwembroek.

Gisteren zijn we de berg achter ons hotel omhoog gelopen naar een 's avonds verlicht kruis wat bovenop staat. Het leek ons wel leuk om daarheen te wandelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Wij dus die heuvel op sjokken met onze bergschoentjes aan. Onderweg lieten we een Amerikaanse vrouw met gids ver achter ons, waar we best een beetje trots op waren.
Na een kwart van de tocht kwamen we een lokale boer tegen die een aantal paarden vanuit een weiland op het pad naar beneden wilde sturen. Dit gebeurde recht voor onze neus. Diether stond een meter voor me, praktisch tegen de paarden aan. 'Niet achter die paarden blijven staan anders krijg je een trap!' En zo geschiedde bijna, Diether was enkele centimeters verwijderd van het verliezen van zijn vruchtbaarheid. Na deze spannende gebeurtenis vervolgden we onze route omhoog. Na een wandeling van slechts iets meer dan een half uur hadden we ons doel bereikt. Volledig bezweet stonden we daar bovenaan bij het kruis!
Het uitzicht was schitterend, we zijn dan ook zeker 5 minuten boven blijven staan.
Daarna zijn we, als het ware, naar beneden gerend. Filmmateriaal daarvan staat op onze facebookpagina´s!

Vandaag hebben we voor slechts $10 een buggy met 250cc motor gehuurd waarmee we een uur op pad konden. We zijn meteen Baños uit gereden en de grote weg op gegaan. Dit was nogal een ervaring op zich, de auto´s halen hier op de meest onlogische locaties en momenten in, maar we wisten ons aardig te redden. Op een gegeven moment waren we een zijweg ingeslagen die een flink stuk omhoog klom, iets wat de buggy niet scheen te waarderen. Na een zeer moeizame omkeer actie stonden we met de neus van de buggy de andere kant op, heuveltje af. Het was een soort zuid-frans bergweggetje, 1 baan per rijrichting, een aantal flink scherpe bochten en flink heuvelafwaarts. Alleen we zijn in Zuid-Amerika, dus we hebben ook nog eens te maken met Zuid-Amerikaans verkeer. Video ervan:http://vimeo.com/38113518 Desalnietemin ging het gas er flink op en stuurde ik de buggy rap weer richting de grote weg, waar diether het na een tijdje van mij overnam. Diether reed ook heel prima, het lag voornamelijk aan mijn zenuwen dat ik nogal wat commentaar op hem had onderweg. Het is namelijk vreselijk eng om op dat soort wegen niet zelf het stuur in handen te hebben en de in jouw ogen veilige beslissingen kunt maken.
Een spannend uur later kwamen we weer aan bij het hotel, blij dat we nog heel waren, maar vooral blij dat we de buggy-rit hadden gedaan!

Vanavond duiken we waarschijnlijk de lokale Jug weer in, waar we lekker kunnen poolen en voor $3 een fikse 0,6 Budweiser naar binnen kunnen werken!

Groetjes van ons!

Joas en Diether