Zo!
Na al die dagen wordt het toch maar weer eens tijd voor een nieuwe weblog dacht ik zo.
Het laatste verhaal eindigde op de tragische vrijdag nadat Joas zijn mobiel was gestolen. Om dit maar een beetje te compenseren zijn we de dagen erna maar erg veel uit gegaan en hebben we veel gefeest met David en wat andere backpackers. Qua activiteiten hadden we niet veel gedaan, wel zijn we nog een paar keer naar de baden geweest.
Zo rond dinsdag had ik wel weer zin om wat te gaan doen. David vroeg ons of we mee wilden gaan om een stuk te gaan fietsen richting Puyo, wat ook wel de 'Rue des Cascades' heet omdat er een stuk of 7 watervallen langs deze route - die voornamlijk bergafwaarts is - zijn. Joas had hier niet zo'n behoeft aan maar ik had er wel zin in.
En zo liep ik de volgende ochtend met David en nog 4 andere backpackers die het zelfde plan hadden richting de mountainbike-verhuur. Na wat geklooi konden we eindelijk op weg. Dit hield in dat we met zijn 6-en lekker naar beneden scheurden tussen het toch wel redelijk angstaanjagende Ecuadoriaanse verkeer. Na enkele malen gestopt te hebben kwamen we na een half uurtje bij onze eerste waterval waarvan ik de naam even kwijt ben.

Voor 1 dollar werden we allemaal in een wiebelende gondel naar beneden getakeld. Hier mochten we dan nog eens 50 cent betalen om over de brug te gaan naar de andere kant van de vallei waar de watervallen waren. Redelijke flesserij, maar het was het wel waard; 2 watervallen van zo'n 30 meter hoog. David riep gelijk dat we allemaal ons shirt uit moesten trekken en dan zo dicht mogelijk bij de waterval moesten gaan staan. Zo gezegd zo gedaan, en het was ook wel een erg verfrissende douche toen we allemaal zo'n 6 meter van de bulderende watervallen af stonden.

Hierna vervolgden we onze fietstocht weer.
Na een kilometertje of wat kwamen we bij de eerste tunnel. Gelukkig heeft de Ecuadoriaanse regering met het oog op de veiligheid van haar toeristen brede paden aangelegd die langs de tunnels heenlopen. (De tunnels waren niet heel gevaarlijk, maar ze waren smal en slecht verlicht) Laat het helaas wel zo zijn dat er de dag ervoor een rotspartij naar beneden was gevallen die ons pad engiszins blokkeerde. We hadden echter geen zin om weer het pad terug omhoog te fietsen en de tunnel te nemen dus besloten we maar om een ketting te vormen en zo de fietsen over de rotspartij te tillen.
Dit ging zo vloeiend dat ik het na zo'n 4 fietsen wel welletjes vond en maar besloot om per ongeluk een fiets te laten vallen. Deze viel gelukkig niet de volle 40 meter de afgrond in maar bleef na een paar meter al stil liggen.

Na de fiets met man en macht weer opgetakeld te hebben fietsden we vrolijk verder.
Net toen we langs de laatste tunnel waren gefietst zagen we een erg groot bord met watervallen erop, kat in het bakkie dachten we, maar toen we om ons heen kijken zagen we nergens ook maar iets wat op een waterval leek. Terwijl wij onze fietsen neerzette vroeg een van de backpackers aan een jongetje: 'de donde cascades?'. 'Here!' riep het jongetje terwijl hij lachend een bospaadje inrende. Hebben we zo'n 10 minuten achter die verveldende koter aangelopen die telkens voor ons uit wegrende, ons dan weer op stond te wachten en dan weer lachend wegrende. Hierna kwamen we gewoon weer op dezelfde weg uit waar we al vandaan kwamen.
Mopperend en klagend over het vertrouwen van locale jongetjes liepen we weer terug richting onze fietsen. Totdat er ineens 2 Amerikanen uit Texas uit de bosjes kwamen zetten. 'Howdie, you boys looking for the falls?'. Ze woonden nu al een paar jaar hier in Ecuador en waren net een paar vage vruchten aan het plukken in het regenwoud. We besloten op hun advies in te gaan en een andere weg richting de watervallen te nemen.

Ons besluit om deze Henk en Ingrid te vertrouwen bleek helaas al weer misplaatst..
Na zo'n half uur naar boven te hebben gezwoegd liepen we ineens dwars door een of ander heuveldorpje. Allemaal vreemd uitziende oude mensen, tientallen geiten, kippen en honden die overal maar een beetje aggresief doorheen banjerde, en als klap op de vuurpijl waren er ook nog is geen watervallen te bekennen.

Dus wij weer naar beneden huppelen waar we onze fietsten pakten en maar weer verder fietsden voor de verandering.
Na een kwartier zagen we eindelijk een reusachtig bord: 'El Diablo, entrance 100m'. Eindelijk, dat was de waterval waar we op zaten te wachten. Dus wij stallen onze stalen paarden en lopen de heuvel af naar beneden, naar de waterval. Hier bleek dat je 1 dollar 50 moest betalen om de waterval ook daadwerkelijk te mogen zien, maar aangezien we net een half uur naar beneden hadden gelopen hadden we geen zin om terug naar boven te gaan dus paktten we allemaal onze portemonee.

De waterval was het gelukkig wel waard. We konden - jippiejee - ook door een tunneltje door de bergwand lopen die maar 1 meter hoog was. Dat was even ploeteren maar uiteindelijk kom je dan wel achter de waterval uit. Het is ook erg vet om te zien hoe tientallen liters water nèt voor je langs razen.
Na weer eens natgeregend te zijn door de waterval hadden we er wel weer genoeg van en liepen we weer terug naar boven. Eenmaal boven konden we een lift terug krijgen richting Baños.

In Baños aangekomen gingen David en ik nog even ontspannen in de thermale baden waar we een aardige man uit Chili leerde kennen. David, Joas en Ik zijn diezelfde avond

De volgende dag gingen we raften, dit keer ging Joas ook mee. We moesten wel vroeg uit ons bed (9 uur) maar dat was niet zo'n probleem. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij de rivier. Hier deden we wat oefeningen op het droge en hierna stapten David, Joas, en Ik in de boot. Onze gids was behoorlijk enthousiast en in principe riep hij elke keer 'Forward!' waarna wij met z'n 3en maar zo hard mogelijk peddelden.
Dit ging redelijk goed en de gids probeerde ons ook telkens over steeds grotere rotsen en sterkere stromingen te sturen, volgens mij met de intentie om een van ons uit zijn bootje te werpen.
Dit is gelukkig/helaas niet gebeurd en na een klein uurtje bereikten we onze eindbestemming waarna we weer terug naar Baños hebben gereden.

Na iedereen gedag te hebben gezegd vertrokken we zaterdag naar Riobamba. Toen we in de bus stapten wilde de busconducteur per sé dat we onze tassen boven ons legden in plaats van op de schoot. We vonden dat raar maar we besloten er maar gewoon goed op te letten.
Om een vervelend verhaal kort te maken: Net voordat de bus stopte ontdekte Joas dat zijn tas weg was. Hierin zaten helaas onder andere zijn paspoort en het bewijs van aangifte van zijn mobiel. We hebben de dagen hierna in Riobamba veel gekeken, geregeld en nagedacht over 'Hoe nu verder?' en het komt er op neer dat Joas binnenkort een Laissez-passez paspoort op kan halen bij het Nederlands consulaat in Quito. Hij gaat ook - mede omdat hij met een LP paspoort alleen een directe vlucht naar Nederland kan maken - iets eerder naar huis dan gepland.

Om het plaats van delict, Riobamba maar te verlaten zijn we afgelopen vrijdag richting Montañita vertrokken. Hier wilde Joas ook nog erg graag heen en ik had er ook wel zin in. Na een lange reis zijn we in deze kustplaats aangekomen. We hebben al wat mensen leren kennen en het is hier erg gezellig: 33 graden overdag, 'savond zo'n 26 graden, er zijn erg veel barretjes en clubs, feestjes op het strand, een straat vol met cocktail-standjes en nog meer feestigheid.

We zijn nu dan ook van plan om hier even te blijven ontspannen/feesten totdat Joas bericht krijgt van het consulaat. Hierna waarschijnlijk ons volgende verhaal.

Leuk dat je meeleest!