Het begon allemaal op donderdagavond. We waren voor de verandering maar eens de kroeg in gedoken waar normaal gewoon normale rock e.d. gedraaid word.
Toen we echter 2 budweiser en 1 potje poolen verder waren hoorden we ineens keihard 'kom van dat dak af' voorbij komen. Ik ging vrijwel gelijk naar de barman/dj toe om te vertellen dat dit 'musica from la hollanda' is. Dit wist hij niet maar hij vond het wel grappig. Ik probeerde hem uit te leggen wat de tekst betekende, maar ik had na 2 woorden al door dat hij er niks van snapte. HIj moest overigens wel hard lachen toen ik enthousiast naar het dak wees en 'Get off the roof, get off the roof, I won't warn you again!' schreeuwde..
Maar goed toen zijn we in gebroken engels en spaans aan de praat geraakt en op een gegeven moment vroeg hij 'you have musica? Ipod?'.

Dit was voor mij teken genoeg om snel naar het hotel te rennen en mijn ipod te halen. Eenmaal teruggekomen deden we de ipod in de muziekinstallatie en zaten Joas en ik zo'n 2.5 uur aan de bar bij de muziek Baños wat cultuur bij te brengen. We vonden het erg tof om te zien hoe een steeds drukker worden de kroeg af en toe helemaal los ging op onze muziek. Mensen die vanachter in de kroeg ineens mee beginnen te zingen terwijl je een nieuw liedje aanzet stimuleerde wel redelijk om het volgende liedje op te zoeken en klaar te zetten en zo vloog de tijd dan ook voorbij.

Na zo'n 2 uur kwamen er 3 Ecuadoriaanse vrouwen naast ons zitten. Ze leken allemaal even oud, maar zoals we later hoorde waren er twee 19 jaar oud en die waren samen met hun tante van 41 die er hooguit 3 jaar ouder uit zag. Maar Joas en ik hadden al eerder geconcludeerd dat de leeftijd bij latina's redelijk lastig in te schatten.
We schonken eerst nog niet zo veel aandacht aan ze omdat we nog helemaal in de dj-vibe zaten en natuurlijk ook omdat het internationale vrouwendag was (hoezee!).

Een half uurtje later was het wel weer genoeg en ging Roberto, de barman weer wat spaanse rock spelen. Iets later zaten Joas en ik net te bespreken of we nog even een paar andere barretjes zouden gaan verkennen toen een van de dames mij aansprak. 'De donde eres?', wat 'waar kom je vandaan' betekend opende een erg gezellig gesprek met hun en zo waren we weer een half uurtje verder. Op een gegeven moment boden ze ons zelfs drankjes aan, iets wat mij eigenlijk vrijwel nooit gebeurd (tip!).
Hierna vroeg een van die dames 'You like dance?'. Aangezien Ozzy Osbourne net door de speakers aan het schreeuwen was vroeg ik voorzichtig 'Ye, of course, but here?'.
Neeee, ze legde toen lachend uit dat zij en haar vriendin - gelukkig niet die tante, die overigens toch al een Italiaanse man had - wel met ons naar een barretje wildden om te dansen.
Ik legde dit aangename plan voor aan Joas die met een erg gelukkig gezicht 'Doen!' riep. En zo vertrok ons viertal over de straten van Baños.

We kwamen al snel bij de 'Leprechaun bar', wiens naam me nog steeds verbaast want er is niets Iers aan die hele bar nie. Er word namelijk keihard salsa gedraaid. Ik heb zojuist uit goede bron gehoord dat salsa een vijfkwartsmaat heeft, en dat in combinatie met het feit dat er in een salsaliedje wel 24 verschillende drummers door elkaar lijken te spelen maakt het ritme van salsa redelijk moeilijk op te pakken. Maar goed Joas en ik hadden ondertussen genoeg 'Dutch courage' verzameld en dus stapten we maar de dansvloer op.
De dames hadden al snel door dat we er helemaal niks van konden maar dit leken ze alleen maar grappig te vinden. Na wat gestuntel zei mijn danspartner 'Siegresa mi!', wat 'kijk naar mij' betekent, iets wat ik overigens no problemo vond. Joas was ondertussen hetzelfde aan het doen en langzaam maar zeker konden we aardig meekomen met de vage pasjes, die overigens wel erg leuk zijn om te doen. Het feit dat we door de lokale mensen aan die aan de bar zaten redelijk werden uitgelachen maakte het eigenlijk alleen maar grappiger.
Na een uurtje zei een van de dames dat ze 'dit liedje niet zo leuk vond' dit verbaasde mij want ik had het gevoel dat hetzelfde liedje al een uur lang aan het draaien was. Maar goed wij dus naar buiten, achter de bar waar een behoorlijk grote vuurkorf staat om even te relaxen.
Hier hebben we foto's en facebook uitgewisseld en hierna vonden wij het wel weer laat genoeg om terug te gaan naar het hotel.

De volgende ochtend ging de wekker al weer om kwart over 8 omdat we om half 9 een afspraak hadden gemaakt voor het stoombad.
Dit is een van de mogelijkheden van ons hotel en het a4tje aan de deur van het bad zag er ook veelbelovend uit. Het bleek echter niets meer dan een martelwerktuig te zijn..
De 'stoombad-sessie' bestaat uit een serie van stappen die ondernomen moeten worden, stuk voor stuk op het oog ontspannende activiteiten maar niets is minder waar.

Allereerst ga je in een soort van houten box zitten. Deze kooi des hitte word rondom je nek volledig afgesloten zodat alleen je hoofd er nog boven uit komt. Hierna gaat de kraan open en komt er allemaal stoom in die box. Hier blijf je dan eerst zo´n 5 minuten inzitten. Dit is dan aanvankelijk nog wel lekker en warm. Hierna ga je eruit om je bloedcirculatie op gang te brengen. Dit doe je simpelweg door een handoek, die doorweekt is met ijskoud water, in een bepaalde volgorde een aantal keer over je lichaam te wrijven in de volgorden van je bloedstroom.
Dit is redelijk koud dus daarna ben je blij om weer lekker de knusse box in te mogen stappen.

Dit is een val.

De stoomkraan is tijdens je handdoekbehandeling namelijk vrolijk door gegaanen na zo'n 2 minuten krijg je al het gevoel om levend te verbranden. Dit gevoel mag je dan nog een paar minuten vast houden waarna je de box weer uit mag om je bloed weer een handje te helpen. Dit keer smijt je die ijskoude handoek overigens wel met alle macht tegen je lichaam aan om maar enigzins verkoeling te krijgen.
En dan maar weer terug in de houten box die nu nog heter was geworden. Ik begon me dan ook serieus af te vragen of dat ding niet per ongeluk van binnen in de fik was gevlogen. Toen ik er een paar minuten later uit mocht bleek dit niet zo te zijn. Goed van de box, minder leuk voor mij.

Hierna kwam dan het door het a4tje beschreven 'lounge-bath'. Dit blijkt gewoon een soort van bolvormige waskuip te zijn, ook gevuld met achterlijk koud water, maar dat is na die 3e stoomsessie wel even een verademing. Hierin mag je dan je eigen maag gaan masseren, goed voor de spijsverting. Dit snapte ik niet helemaal want er werdt ons verteld niks te eten voor het stoombad. Maar goed, we gaan vrolijk verder.
Ik zat op dit moment in een apart kamertje in mijn badje en toen kwam de spaanse badmeneer ineens binnenrennen. Hij schreeuwde iets in het spaans en begon toen met zijn handen allemaal water over me heen te scheppen, dat is dan ineens wel weer koud..
Maar het kon eigenlijk niet koud genoeg zijn want hierna mochten we weer voor onze laatste sessie in de houten kooi.
Hier was inmiddels zo veel stoom in gekomen dat ik Joas, die vlak naast me zat, niet eens meer kon zien. Maar goed, na 5 geweldige minuten mochten we er dan eindelijk uit voor onze laatste stap.
De 'jet stream massage', dat klinkt lekker maar is niets minder dan de spaanse badmeneer die met een soort van kruising tussen een tuinslang en een brandspuit je rug staat te bekogelen. Waarna hij je voordoet om om te draaien zodat je maag ook even kan (spijsvertering). Neem maar even een van die eerste scènes uit de shawshank redemption in je hoofd, dat die gevangenen ook onder de douche moeten, en dan zit je redelijk dicht bij onze situatie.

Hierna was het dan wel afgelopen, en ik moet zeggen dat ik me een half uurtje later wel erg fris enzo voelde. Van mijn spijsvertering heb ik niks gemerkt.

Goed, na een dagje uitpuffen van onze ochtendmarteling gingen we in de avond maar weer naar de kroeg, hier ging alles weer als vanouds, Joas en ik zaten maar weer gezellig aan de bar muziek te draaien en met Roberto te praten. Hij bood ons op een gegeven moment aan om mee te gaan naar zijn huisje in de jungle voor een wandeling..

En zodoende stonden we de volgende ochtend om 11 uur te wachten voor de kroeg. We wisten dat Ecuadorianen alles redelijk rustig aan doen, maar na 20 minuten besloot ik hem toch maar te bellen. 'Ye, I come in 5 minutes ok?'. 10 minuten later deed hij de deur van de kroeg open en konden we naar binnen. Hij ging vervolgens nog even een paar dingetjes regelen terwijl wij een uurtje met zijn vader en moeder Ecuadoriaans voetbal zaten te kijken.

Hierna konden we dan echt gaan en we stapten in de pickup die ons naar zijn huisje in de jungle bracht. De chauffeur, een vriend van Roberto, reed redelijk hard over de grote weg. Op een gegeven moment maakten we een scherpe bocht naar links en doken we een steil, hobbelig zandweggetje de jungle in. Hier scheen hij overigens niet echt vaart te minderen in vergelijking met de geasfalteerde weg maar we kwamen veilig bij het huisje van Roberto aan.
Dit leek er van binnen en van buiten uit te zien alsof het nog vollop in aanbouw was maar dit bleek toch niet zo te zijn. Hij woont namelijk gewoon boven de kroeg en hij komt hier alleen om te ontspannen e.d. Verlichting heeft hij niet, 'candles are fine' en tussen zijn was, die in de woonkamer hangt heeft hij stukken vlees hangen. Toen hij deze vervolgens boven de open haard ging hangen om ze te roken durfden wij toch maar te vragen wat het was. Hij vertelde dat dat stukken koei, kip en varken waren die zijn vrienden voor hem hadden geslacht. Joas en ik hadden ineens iets minder vooruitzicht aan het eten wat we later zouden krijgen.

Iets later gingen we dan toch maar de paden op en de lanen in. Voor 100 meter dan, hierna sloeg hij al rechtsaf de jungle-berg op terwijl hij vrolijk met zijn machete voor ons liep. Het was een erg mooie tocht en tijdens de tussenstops vertelde hij ons een paar verhalen.
Hij heeft dit gebied, ter grootte van 300 hectare, namelijk jaren geleden van zijn ooms overgekocht en nu komt hij er voornamlijk in zijn eentje - of met vrienden van over de hele wereld - om te wandelen, relaxen en dieren te spotten. Hij bezet een helft van de berg een een stuk vallei. De toeristen komen allemaal alleen aan de andere kant van de berg en de inwoners van Baños kennen het gebied ook helemaal niet. Dit houdt dus in dat hij samen met zijn buurman en nu met ons 300 hectare ongerepte jungle heeft.
Dit bleek ook uit de paden die we namen, je kon zien dat hij er vaker liep maar de begroeing was zo dicht dat je niet echt kon zien waar je je voeten neerzetten. Dit resulteerde in het feit dat je erg vaak weggleed, maar dit in combinatie met alle cliché oerwoud geluiden die je altijd op tv hoort, de natuur om je heen, en alle verhalen van Roberto maakten het tot een redelijk avontuurlijke tocht.

Zo zijn we even van 1700 meter naar zo'n 2200 meter geklommen. Hier kwamen we aan bij zijn zelf gemaakte houten huisje. Hij had hier een behoorlijk groot tuintje, kompleet overdekt met prikkeldraad vanwege de grote vogels die hier leven en rustig een van zijn kippen van de grond kon plukken. Het huisje zelf is erg simpel - je kan immers zelf geen bakstenen naar boven slepen - maar hij had zijn best gedaan; er waren 2 slaapkamers, een soort van kookruimte en een redelijk groot balkonnetje/verranda. Hier hebben we dan ook een tijdje zitten rusten terwijl Roberto ons interessante dingen over de geografie en geschiedenis van Ecuador en Baños vertelde.
Hierna hebben we nog een tijdje stilgezeten op de verranda om uit te kijken over het ongelooflijke panorama wat hij tot zijn beschikking had. Veel dieren hebben we niet gezien, alleen een paar kollibrie's, papagaaien, en een belachelijk groot kakkerlakinsectding waarvan we ons afvroegen hoe die ongezien onder de tas van Roberto was gekropen.

Helaas konden we niet verder naar boven, zijn laatste huisje staat namelijk op zo'n 2800 meter maar de tocht daarheen zou te lang duren en ook te zwaar zijn. Vandaar dat we maar naar beneden begonnen te glibberen, het was namelijk begonnen met regenen.

We kwamen snel beneden en daar gingen we maar even voor de open haard relaxen. Hierna kregen we koffie, eigengemaakt brood en een of ander vaag maar superlekker gerecht van rijst, aardappel en ei.
Rond half 8 kwam de vriend van Roberto weer aanrijden, en zo raasden we in het donker weer vrolijk naar beneden over dat zandweggetje richting Baños.

Hier aangekomen gingen we even douchen en andere kleren aan trekken en een half uurtje later vertrokken we weer richting het Jack Rock Café. Dit heette overigens eerst 'Hard Rock Café Baños' maar Roberto had een hond, Jack, en nadat die was overleden heeft hij de naam veranderd.

Hier heb ik nog even de broodnodige muziek van mijn ipod op zijn computer gezet zodat hij onze muzieksmaak nog langer kon doorvoeren. We hebben nog even onze mailadressen achtergelaten en verder nog een gezellige avond gehad.

En toen was het al weer zondag en zit ik dit te typen. We gaan zo maar eens even kijken of we ergens een Cavia kunnen scoren, delicatesse van Ecuador. En vanavond gaan we uit eten in 'Che Roberto', jawel, hij heeft ook een restaurant.
Morgen pakken we de bus naar Puyo vanwaar we doorreizen naar de omgeving van Tena om echt de jungle in te gaan.

Vanaf daar zal waarschijnlijk ook ons volgende verhaal komen.

Leuk dat je meeleest!