Zo, en dan nu weer een nieuw avontuur van Dikkie Dik!

Afgelopen zondag was niet zomaar de eerste de beste dag in Baños. Diether is namelijk met zijn gehele lichaam van een brug gesprongen. Hangend aan een touw uiteraard, want vanaf 30m hoogte op een aantal rotsen springen is niet de meest gezondheidsbevorderlijke actie.
Uiteraard offerde ik mezelf maar op om foto's te maken van het geheel, iemand zal het toch moeten doen! Zonder geintjes, ik had er op dat moment niet zo'n zin in om ook van de brug te springen, maar de kans is zeer aanwezig dat ik het alsnog ga doen! (Ja pap en mam, maak je geen zorgen, als dat touw Diether houdt, houdt 'ie mij ook!).

Joana, een zwitserse dame, hadden wij een paar dagen eerder ontmoet in het hotel.
Ook zij is van de brug gesprongen, en zij is de reden dat wij niet maandag maar dinsdag naar Tena zijn gereisd. Zondagavond hebben Joana, Diether en ik namelijk tot na 3-en 's nachts op het dakterras zitten ouwehoeren, waardoor we ons toen al ernstig zorgen maakten over onze energieke gesteldheid van de volgende dag. Uiteindelijk besloten we daarom de maandag nog in Baños te blijven en dinsdag naar Tena af te reizen.

Zo gezegd, zo gedaan.
Tijdens de reis naar Tena viel het ons op hoe snel de natuur in Ecuador veranderen kan per kilometer. We vertrokken vanuit een soort Zuid-Franse omgeving in Baños, wat geleidelijk veranderde in een tropische, jungle-achtige omgeving.
Halverwege de tocht reden we op een slingerende weg met aan weerskanten glooiende weilanden, grazende koeien, hier en daar losse stukje jungle en stukken die nog het meest aan afrika doen denken. Dan doel ik op die typische Lion-King omgeving met dat hoge gras en die typische bomen. In de verte waren dan nog wat serieuzere heuvels te zien die volledig volgegroeid waren met jungle.

Na een rit van zo'n 3,5 uur kwamen we aan in Tena. Onze eerste indruk is nooit weggegaan, en dat was niet bijzonder positief.
Tena is, als je er in het zuiden binnenkomt, een stad met weinig groen. Iets wat je gezien de ligging nabij de jungle niet zou verwachten. Het stuk van de stad rondom de Rio is wat groener en mooier, en gelukkig zat daar ons hotel. Ons hotel keek namelijk uit over een parkje lang de Rio en ook de rivier was in zijn volle glorie te aanschouwen vanaf het balkon. Op zich best aardig dus. De kamer was echter te vergelijken met een gevangeniscel die in jaren '70 stijl wat was opgekalefatert. Er hing een ventilator die ongeveer constant aan stond. Wat een drukkende hitte!
De eerste avond vond Diether het om 9 uur welletjes en deed het licht uit. Ik was nog verre van moe. Na een aantal uur rondzwerven rond het hotel ben ik toch maar gaan liggen. Ik sliep om half 1. Na een zweterige nacht in Tena (kom maar op met alle geintjes, Diether en ik sliepen in aparte bedden...) zijn we de volgende ochtend met een kano naar de overkant van de Rio gebracht, daar was een eiland met een dierentuin erop. Voor 2 dollar p.p. was het zeker een bezoek waard! We hebben Tapirs gezien, een Anaconda, een Kaaiman, een Boa, een aantal schildpadden etc. etc. Ook al zaten ze in kooien, het was best een leuke ervaring met al die jungle eromheen.

De volgende dag (donderdag) zouden we Tena verlaten en gaan kijken in Misihualli, een dorpje wat verder de jungle in. Toen we in Tena bij de bushalte aankwamen was er echter geen bus naar het plaatsje te vinden, en besloten we (op enigszins aandringen van mijn kant, sorry Diether) toch maar gelijk terug te gaan naar Baños.
Het eerste half uur van de busrit hebben we staand door moeten brengen tussen allemaal zwetende Ecuadorianen in. Uiteindelijk konden we twee stoelen bemachtigen en dacht ik dat we het ergste hadden gehad. Maar niet dus...
Aangekomen in Baños stapten we uit de bus. Ik voel instinctief in mijn rechter broekzak.... mobiel weg! Ik snel de bijna doorreizende bus ingesprongen en naar mijn zitplaats gerend. Niks. Ook de jongens naast ons wisten van niks, hoewel ik vrees dat de mobiel uit de broekzak is gegleden en bij het uitstappen snel van mijn stoel is gegrist. Het heeft me een flink aantal uur gekost om van mijn behoorlijk verpeste humeur op te knappen. Hierbij heeft een drankspel gisteravond bijzonder goed geholpen. Gisteravond hebben we namelijk met David, een Australiër die we al kenden van onze eerste week Baños, een drankspelletje gedaan met rum en cola.
Dit was bijzonder hilarisch, en werd gevolgd door een leuke avond stappen in Baños.

Vanochtend was het in tegenstelling tot gisteren meer mijn lichaam die er geen zin in had dan dat ik er psychisch (zoals gistermiddag) geen zin in had. Om toch iets constructiefs te doen heb ik met de reisverzekering gebeld die mij gelukkig konden vertellen dat de gestolen mobiel wordt gedekt. Scheelt me toch weer bijna 400 piek! Vandaag doen we het waarschijnlijk rustig aan, maar wie weet spring ik morgen wel van een brug af om te vieren dat alles toch weer een beetje goedkomt!

Waarschijnlijk tot over een weekje ongeveer, en iedereen natuurlijk naar de finale van the Voice Kids kijken volgende week vrijdag! Wij proberen mee te kijken via een livestream hier in Baños!

Gegroet! Joas en Diether.