Leven jullie nog? Jazeker, daarom maar een verhaaltje, omdat het kan.

Goed, ons laatste verhaal eindigde terwijl ik zat te puffen in een internetcafe in Montañita. Deze schrijf ik terwijl ik zit te zweten in Tena, ondertussen is is er nog redelijk wat gebeurd.

Montañita leek aanvankelijk erg gezellig, we kwamen namelijk in het weekend aan en dan zit het daar vol met localen die even uit willen gaan. Na het weekend bleek het echter een stuk minder druk te zijn tijdens het uitgaan. Nadat ik na de eerste dag (lees: half uurtje) op het strand al volledig verbrand was vond ik het wel welletjes en besloot ik maar om even een 3 daagse duik-cursus te doen. Dit was erg vet en ook erg mooi. Vooral veel van die platte, ovalen, geel-met-blauw-gestreepte visjes gezien, engelvisjes heten die geloof ik.

We gingen elke nacht wel ergens een biertje drinken, vooral op het strand waar we binnen een kwartier de zon in de zee konden zien zakken (ik heb de zon zien zakken in de zee, zon zien zakken, zon zien zakken, ik heb de zon zien zakken in de zee, hiep hee! <-- kansloos).
Maar goed, na een paar dagen bleek dat het uitgaan nog niet echt super was. En verder was de hitte ook niet echt meer lachen (sorry koud Nederland, maar het was hier gewoon TE warm). Toen we ook nog eens, ondanks alle deet en muskietennetten waar gaten in zaten, onder de muggenbulten te zitten vonden we het wel weer welletjes en gingen we via 1 dag tussenstop in Riobamba door naar Baños.

We gingen maar weer naar Baños omdat Joas hier nog zijn aangifte van zijn mobiel moest doen (die samen met zijn paspoort was gestolen) en ook om de tijd even uit te zitten totdat we bericht kregen van het consulaat. Roberto, de bartender van Jack Rock, was blij ons weer te zien..

Uiteindelijk kregen we vorige week dinsdag bericht van het consulaat dat Joas' laissez-passer klaar lag. Op woensdag hebben we dus ook weer iedereen in Baños gedag gezegd en zijn we naar Quito gegaan. Hier vonden we erg fijn hotel met dakterras, pooltafel, keuken, tafeltennis, tafelvoetbal, tv, film. En nog wat zooi. Aangezien we Quito niet zo bijzonder vonden, en omdat er een kans was dat we direct overvallen zouden worden zodra we uit het hotel kwamen, konden we hier dus wel lekker onze tijd uitzitten.
Donderdag zijn we naar het consulaat gegaan. Hier moesten we ons nog een paar uur door wat bureaucratisch geneuzel heen werken maar toen kreeg Joas dan toch echt zijn laissez-passer.
We hebben nog wat aardige mensen ontmoet in het hotel waar ik nog een avond mee uit ben gegaan. En tot onze verrassing kwamen we ook nog 2 canadezen tegen die we in Montañita hadden ontmoet.

Goed, afgelopen zondag was het time to go. Joas zijn vlucht zou om 4 uur vertrekken. Aangezien ik wat vroeger een bus naar Misahualli moest pakken ging ik er na een hartstochtelijk afscheid vandoor. Van Joas heb ik zonet gehoord dat hij (zoals jullie waarschijnlijk al eerder wisten) een goede terug-reis zonder al te veel problemen heeft gehad.

Ik kwam om 6 uur 's avonds in Misahualli aan. Dit is een van de laatste plaatsjes langs de Rio Napo voordat je echt de amazone in gaat. Ik was hier namelijk van plan om 2 nachten in de locale Shiripuno Community te gaan slapen.Deze community's in de jungle worden beheerd door de 'Kichwa's', afstammlingen van het oude inca-rijk. Afgezien van een gastoestelletje hier en daar leven ze nog redelijk hetzelfde als vroegah. Zo bouwen ze alles van bamboe e.d.

Maar goed, ik wist niet waar deze community precies zat en toen ik 'savonds in Misahualli aankwam zat de tour operator die me dit kon vertellen al dicht. De eerste nacht heb ik dus maar een hotelletje in het plaatsje zelf genomen.
De volgende ochtend vroeg werdt mij verteld waar ik de community kon vinden. Na zo'n half uurtje met mijn redelijk zware backpack op door de jungle te banjeren kwam ik dan toch in de community terrecht.

Hier werd ik hartelijk ontvangen en ik kon gelijk met een klein tourtje mee dat bezig was. Hier werdt een en ander verteld over de verschillende planten en bomen die we tegenkwamen wat erg interessant was. Vervolgens kwamen we in het 'Casa del Chocolate'. Jawel, hier wordt chocolade gemaakt.

Zo'n 5 meter van het huisje staan namelijk een paar cacao-bomen. Zodra deze vruchten rijp zijn (geel of rood, afhaneklijk van de soort cacao) kan je ze plukken. Zodra je ze dan open snijd zie je een handje vol witte vruchten. Deze kun je in je mond stoppen en het vruchtvlees ervan af eten waarna je de daadwerkelijke cacao bonen over houd. (Betekent dat dat al mijn chocolade van te voren door iemand uit een vrucht is gezogen? Ik weet het niet). Maar goed om het kookprocess, dat ik natuurlijk wel helemaal doorlopen heb, wat te versnellen:
Deze cacao bonen worden gedroogd, geroosterd, gepeld, gemalen, gemengd met melkpoeder en suiker, opnieuw gemalen, gemengt met kokend kaneelwater, en dan heb je chocolade. Dit was wel de meest donkerste en pure chocolade die ik ooit gegeten heb, maar wel errug lekker. Toen we daarna onze eigen chocolade bij mochten gooien heb ik er toch wel stiekem wat meer melk en suiker bij gedaan, sublimiteit ten top.

Hierna kon ik lekker in een hangmatje gaan liggen waar ik om de tijd te doden kon gaan scooby-doo-en met harde vruchten en wortels van planten om zo op traditionele inca-manier mijn eigen armbandjes te maken. Hierbij werd ik wel heel enthousiast geholpen door een duits meisje waarvan de moeder als vrijwilliger in de community werkte.

Na dit geknutsel ging ik op pad met een van de kichwa-mensen die Luis heette. Hij nam me mee op een wandeling door zijn achtertuin (ook wel, de jungle genoemd). Dit was erg interressant. We zagen niet veel dieren maar hij vertelde van bijna elke plant/boom die we zagen wat voor nut hij had. Waar ze dus de huizen en daken van bouwde, welke voor medicijnen werden gebruikt, welke bloem je op je neus kon zetten zodat je er als een papagaai uitzag, dat soort dingen..
Ook trok hij willekeur dingen van bomen en uit de grond die hij mij vervolgens aanbood om te eten. Hij begon dit door een wortel uit de grond te trekken 'Hier eet maar' 'What, really'. Deze wortel bleek eigenlijk gewoon verrassend fris en knapperig te zijn. En zo huppelden we door de jungle om alles te eten wat we tegen kwamen en waarvan hij zei dat je het wel kon eten.
Als een soort willie wonka die door zijn fabriek rent en ineens gras begint te eten, helaas was er alleen geen chocolade rivier. Het enige riviertje wat we wel tegen kwamen wilden we niet te dichtbij komen omdat er kaaimannen in konden zitten. Luis flipte ook behoorlijk toen zijn hondje, die chocolate heet, uit het water begon te drinken.

Na deze wandeling kon ik even gaan relaxen in mijn hangmat. Hierna kregen we wat avondeten. Hiervan herkende ik alleen de rijst, de rest leek ook gewoon uit de jungle getrokken te zijn maar was erg lekker.

Na het avond eten konden we met Teorumi, leider van die tour-operator en ook lid van de shiripuno community een avondwandeling gaan maken. Hij heeft biologie gestudeerd in Leeds en wist dus alle planten en dieren wel redelijk te vinden.
Onze eerst vondst was in een boom, op zo'n 2 minuten lopen van mijn slaapplekje vandaan. Een spin zo groot als mijn hand, ik geloof een vogelspin. Nadat we hier een beetje mee mochten spelen gingen we weer verder.
Af en toe wees hij willekeurig op bladeren e.d ik snaptte niet wat daar zo bijzonder aan was totdat ik het blad ineens weg zag lopen/springen (ahaaaaaa).
Hirna kwamen we nog een tarantula tegen, dit was niet zo'n grote spin maar hij was wel erg agressief, als je een stokje in zijn hollejte stopte begon hij hier redelijk heftig op in te klauwen.

We liepen weer verder en jawel, nog een spin, ditmaal was het de zwarte weduwe (die feminist die haar mannetje op eet na het paren), de dodelijkste spin ter wereld als ik het goed begreep.
Ze zat heel erg stil in het midden van haar grote, perfecte web. Nadat we dat een tijdje stonden aan te gapen vloog er een vlieg in het web. Het was wel bijzonder om te zien hoe de spin naar de vlieg toe sprintte en in een coconnetje wiefde met haar web-spul. Dit alles in een tijdsbestek van nog geen 3 seconden.
We waren nu pas zo'n 20 minuten van ons avondwandelingetje aan het genieten toen het keihard begon te stortregenen. We zouden eigenlijk nog wat verder de jungle in lopen en ook nog terug langs de rivier om wat krokodillen en kaaimannen te spotten maar dit werdt nu dus afgelast.

Hierna heb ik samen met een paar vrijwilligers nog een kopje verse chocolade-melk gedronken. Ik wist niet dat er zoiets bestond als verse chocolade, maar ik ben er nu helemaal leip van. Toen ben ik door de stortregen snel naar mijn hutje toegerend waar ik ben gaan slapen.
De volgende ochtend (vandaag dus) heb ik heerlijk ontbeten, nog steeds geen clue wat ik at, en daarna heb ik iedereen gedag gezegd waarna ik de bus naar Tena heb gepakt. Hier zit ik nu dus nog 2 uur te wachten op de bus die mij naar Riobamba zal gaan brengen. Vanaf daar zal ik waarschijnlijk over een paar dagen wel weer het volgende verhaal schrijven.

Leuk dat je nog meeleest!