Zo!

Dat waren 5 uitputtende maar erg vette dagen.
In mijn vorige verhaal zei ik dat ik heel relaxed het vliegtuig zou gaan pakken van Cuenca naar Quito. Dus ik natuurlijk ruimschoots van te voren naar het vliegveld. Maar ik kon maar niet vinden waar ik in kon gaan checken. Na een uur besloot ik toch maar even rond te vragen, toen bleek dat de vliegtuigmaatschappij waar ik mee had geboekt helemaal geen vluchten had op die dag. Goed, ik wilde geen tijd besteden aan hoe dat nou weer kon omdat ik wel diezelfde dag nog in Quito moest zijn.

Dus jawel, uiteindelijk heb ik alsnog 10 uur in de nachtbus gezeten. Was niet mijn oorspronkelijke plan, maar nu kan ik dat tenminste ook aan mijn ervaringenlijstje toe voegen.
Ik kwam rond 4 uur snachts bij mijn hotel aan, mijn wekker ging al om 7 uur. Beetje zonde om een hele nacht te betalen terwijl ik maar 3 uur van die kamer gebruik maak, maar ik was blij dat ik nog even een paar uur kon slapen.

De volgende dag begon namlijk mijn 5-daagse tour die als eerste bestond uit 3 dagen paardrijden. Ik werd om 8 uur naar hotel Papagayo gebracht, dat net buiten Quito ligt. Hier mocht ik even aan mijn kamer wennen, die wel het beste is wat ik tot nu toe in Ecuador gehad heb; open haard, eigen douche, warm water e.d.
Om 10 uur begon het spektakel dan, mijn gids, Gabien, wees mij een paard toe die 'Night' heette (ja hij was donker). Hier mocht ik even 5 minuten op oefenen op een weiland, gewoon om even te kijken hoe de besturing werkt op zo'n beest. Wat in principe redelijk makkelijk is zolang je maar wel duidelijk bent.

Goed, hierna trokken we erop uit. De eerste dag bestond uit de weilanden die rondom mijn hotel lagen. Dit vond ik in principe wel gaan; weilanden heb je in Nederland ook alleen hier lagen ze toevallig op een helling. Maar goed, zo kon ik tenminste wel overal aan wennen, en het eerste wat mij opviel was dat paardrijden totaal niet zo comfortabel is als dat het er normaal gesproken uitziet. Je wordt de hele tijd heen en weer gesmeten en je schuurt maar tegen dat paard en dat zadel aan alsof het niks is. Maar ik moet zeggen dat je na een tijdje wel aan het ritme e.d begint te wennen. Totdat je bij een kleine pauze weer van het paard af stapt, dan kost het je zeker 5 minuten om uit die o-been-vorm te komen...
Dan heb je ook nog het galopperen, en dat joggen wat er tussen in zit, dat heet geloof ik draften. Daar moest ik ook even aan wennen, dan moet je namelijk op het juiste moment een soort van 'op staan' zodat je niet door de rug van het paard de hele tijd omhoog wordt gesmeten. Maar dit paktte ik redelijk snel op, erg snel vond de gids voor iemand die nog nooit van zijn leven paard had gereden. Hier was ik dan ook wel blij mee.

Aan het einde van de dag begon het te regenen, daardoor galoppeerde we in een redelijke vaart door terug naar het hotel. Dit vond ik wel wat hebben, lekker een beetje door de plassen rennen, ik was zo blij als een kind. Dat ik compleet doorweekt bij het hotel aankwam vond ik niet zo erg omdat er toch voor het eerst in zo'n 2,5 week tijd weer een warme douche op me stond te wachten.

De 2e dag vertrokken we weer om 8 uur, dat mocht ook wel want we hadden een redelijk lange tocht voor de boeg. Eerst staken we de panamricana over, wat nog best wel lomp was met al die auto's. Hierna vertrokken we weer de weilanden in heuvelopwaarts. Deze weilanden veranderden toen al gauw in bossen. Uiteindelijk waren we zo hoog gestegen dat het slechts kale duinen waren waar we overheen liepen. Vrijwel hetzelfde als nederlandse duinen, maar dan natuurlijk een stukje hoger.
Toen we uiteindelijk op het hoogste punt aangekomen waren en over de bergkam heen konden begon het hele avontuur.
Het kwam er op neer dat we zo'n 5 keer heuvel af moesten, een vallei doorkruisen, over een riviertje heen, en weer heuvel op moesten. Die heuvels waren stuk voor stuk zo'n 60 meter hoog en erg dichtbegroeid. Dit vergde best veel van mijn pas ontwikkelde paardenstuurkunsten. Als je namelijk niet uitkeek gingen die paarden in een rechte lijn omhoog of naar beneden waardoor ze teveel vaart kregen en jij praktisch uit je zadel gelazerd zou worden. De truuk zat hem dus om met een hand je zadel vast te houden zodat je, bij het naar beneden gaan, niet voor over uit het zadel zou vallen en bij het naar boven gaan niet achter over. Met je andere hand hield je dan de teugels vast waar je een beetje mee zat te spelen zodat je al zigzaggend naar beneden kwam waar je weer adem kon halen.

Ook al klinkt dit erg irritant om te doen, dat was het niet. Ik vond het het leukste om te doen uit het hele paardrijden. Vooral de momenten als je bijna onderaan de heuvel was. Hier was de heuvel namelijk minder stijl en kon je dus in volle vaart naar beneden galoperen. Ook was het erg vet om lekker langs de rivier te galopperen op zoek naar een goede plek om over te steken. Denk er daarbij aan dat je dus een vallei gewoon helemaal voor jezelf hebt.

Ik ben overigens wel 1 keer van mijn paard gevallen. Op een gegeven moment wilde mijn paard, dat gewoon lui en ijdel was (goed voor beginners dus maar niet als je een beetje actie wilt) niet meer goed de heuvel op. Na wat geklooi besloot mijn gids om van paard te wisselen. Ik mocht toen op zijn paard, Achilles, rijden. Deze was veel speelser en aggresiever en hield er wel van om overal zo snel mogelijk doorheen te razen.
We moesten weer eens een riviertje oversteken. Hierbij hoorde een klein clifje van een meter of wat. Mijn gids stuurde zijn paard hier rustig omheen, maar voordat ik het wist was die van mij al heel enthousiast keihard van die clif afgesprongen. Hier schrok ik even van en door de grote snelheid van dat paard ging hij voordat ik het doorhad al weer met een scherpe bocht naar rechts de heuvel op. Door deze bocht kiepde mijn zadel gewoon om en hing ik ineens met nog maar 1 voet in dat zadelding. Ik werd maar een klein metertje meegesleurd, mijn gids was namelijk al gelijk van zijn paard gesprongen en had die van mij tot stilstand gebracht. Hierna gingen we weer vorlijk verder.
Na de laatste heuvel kwamen we aan bij 'Laguna Limpiopungo'. Hierdoor reden we een tijdlang in een soort moerasachtig gebied rond het meer. Vanaf hier tot en met ons hotel, tombopaxi, hadden we een erg mooi uitzicht op de Cotopaxi vulkaan.

Ik wist niet dat paardrijden zo vermoeind kon zijn, ik was de dag ervoor al erg moe maar ik dacht dat dat kwam omdat ik haast niet geslapen had. Deze dag echter weer, ik denk dat het komt omdat je toch continu met je benen op en neer gaat en ook die klappen van dat paart opvangt. Daarbij ben je ook nog is de hele dag bezig om dat paard een beetje te besturen en word je ook nog is overdonderd met geweldige natuur. Mijn gids en ik kwamen dus redelijk uitgeput bij het hostel aan. HIer kregen wat avondeten. Dit was gewoon normaal eten maar het werdt geserveerd met een kopje van de lekkerste/beste thee-achtige vloeistof die ik ooit heb gedronken. Het was maar zo groot als een espresso maar sterk van smaak dat ik denk dat als ik het in 1 teug opgedronken had dat ik dan gegarandeerd over mijn nek zou zijn gegaan. In plaats hiervan nipten we telkens even van deze thee terwijl we aten. Ik dacht zelf dat er honing in de tee zat maar mijn gids zei van niet en noemde toen een paar spaanse ingredienten die ik niet kende. Ik weet tot op de dag van vandaag niet wat er nou precies inzit maar ik weet wel dat ik na 1 kopje weer kompleet opgeknapt was.

Goed, de volgende dag was de laatste dag van het paardrijden. We reden rustig Cotopaxi National Park uit en gingen toen via een aantal stadjes terug naar het eerste hotel, papagayo. Dit was ook weer iets nieuws, galopperen in de stad midden tussen alle auto's. Zag er best cool uit vond ik zelf..

Het tweede deel van mijn tour bestond uit het beklimmen van de Cotopaxi, de hoogste actieve vulkaan van de wereld met een top van 5897 meter.
Ik kon eerst lekker uitslapen (lees: tot 9 uur). Hierna kwam mijn volgende gids aanzetten, Christian. Samen verzamelden we mijn klim materiaal: Thermobroek, nog een broek, scheenbeschermers, klimschoenen, klimijzers (voor onder de schoenen), een ijsbijl, een mijnwerkerslamp en nog wat andere zooi. Dit deed ik allemaal in mijn tas en zo vertrokken we opnieuw (ditmaal met de auto) naar Cotopaxi National Park.

Uiteindelijk kwamen we aan bij het einde van de weg richting de Cotopaxi. Deze parkeerplaats ligt op 4500 meter hoogte. Vanaf hier klommen we (ik met mijn zware backpack) naar 4800 meter hoogte. Dit zag er uit als een makkelijk zandpaadje, maar hier merkte ik al gelijk dat ik duidelijk op grote hoogte aan het lopen was en ik kwam dan ook heigend boven aan. Ik zag al een beetje op tegen het beklimmen omdat ik niet zeker wist of ik het conditioneel wel aankon maar nu zag ik er nog erger tegen op. Ik wilde het natuurlijk wel doen, maar het leek me zo zonde als ik halverwege zou hebben moeten stoppen.
Maar goed, wij onze spullen gedropt in het refugee wat een soort laatste halte is. Hier kregen we wat te eten en mochten we de rest van de dag gaan relaxen en slapen. Dit viel beide haast niet te doen omdat het zo koud was. Er was namelijk geen verwarming binnen. Ik heb dus in principe gewoon de hele dag naar mijn eigen adem liggen staren, helemaal ingepakt in 5 lagen kleren en een slaapzak.

Om 23.00 ging mijn wekker. We hebben al ons klimmateriaal gechecked aangetrokken en even snel ontbeten. Ik liep even naar buiten om naar de wc te gaan en toen zag ik toch wel een van de mooiste dingen die ik in Ecuador heb gezien: De mooiste sterrenhemel ooit, ongelooflijk veel sterren, stuk voor stuk zo helder als maar kan. En ze waren met zo veel en zo helder dat ik heel cotopaxi park voor me uitgestrekt zag liggen. En in de verte zag ik zelfs de omtrekken van andere vulkanen zoals de illizinaz. Ik was zelfs zo erg op dit uitzicht gefocused dat ik bijna tegen het wc-gebouw aanliep.
Hierna begon onze tocht naar de top.

Dit ging stukken beter dan ik had verwacht. We liepen gewoon heel erg langzaam, achter elkaar aan, zigzaggend de vulkaan op. En toen we na een half uurtje bij de gletsjer aankwamen en het tijd was voor een korte pauze om de ijzers onder de schoenen te doen waren de andere deelnemers (2) harder aan het hijgen e.d. dan ik. Na zo'n 2 uur klimmen kwamen we aan bij het laatste gedeelte. Het eerste gedeelte is gewoon 1 ijshelling. Het andere gedeelte zijn ongelooflijk grote ijsblokken met allemaal cliffen er tussen in waar je dus erg goed moest uitkijken.
Voordat we het laatste gedeelte ingingen (we waren inmiddels op 5400 meter, wat je ook goed kon merken aan de lucht die je inademde) testte mijn gids de sneeuw condities. Deze bleken niet goed te zijn en we moesten helaas terug naar beneden. Hoewel ik dit erg jammer vond was ik het wel met hem eens. De sneeuw bestond namelijk uit een kleine ijslaag van zo'n 20 cm met daaronder allemaal pulversneeuw. Dit houd in dat als er een verkeerde beweging word gemaakt waarbij er een ruimte komt tussen de ijsplaat en de pulver dat dan die komplete ijsplaat zou kunnen gaan schuiven. Die kans was klein maar toch aanwezig, vandaar dat we toch maar naar beneden gingen.

De oorspronkelijke planning was als volgt: Binnen 6-8 uur van 4800 naar 5800 meter klimmen. Toen wij dus na 2 uur al bij 5400 meter waren was ik al erg trots op mezelf. Ik weet zeker dat ik het conditioneel prima aan zou hebben gekund. Ik voelde het uiteraard wel maar liep niet overdreven hard te hijgen ofzo. Ik vind het wel erg jammer dat we niet helemaal naar de top zijn gegaan. Als we namelijk voor 6 uur sochtends de top hadden bereikt, wat dus waarschijnlijk wel gelukt was, hadden we de zonsopkomst meegemaakt en zou de hele Andes met de beruchte laan der vulkanen zich voor ons uitstrekken. Hierna zouden we weer binnen 2 uur afdalen. Ik vond het eerst jammer dat ik dit gemist had, maar vanochtend om 7 uur reden mijn gids en ik net weg van het parkeerterrein en toen zagen we net een lawine naarbeneden komen. Goede kans dat als we bij het originele plan waren gebleven dat we daar dan ergens in de buurt hadden gelopen.. Vandaar dat ik met deze ervaring ook wel blij ben..
Ook al heb ik dus de top niet bereikt hoorde de beklimming van de cotopaxi zeker tot een van de hoogtepunten van de Ecuadortrip (letterlijk en figuurlijk..).

Hierna ben ik terug naar Quito gegaan. Ik ga de komende paar dagen nog een beetje hier in de buurt rond trekken en daarna weer terug naar nederland. Het laatste reisverslag zal dan waarschijnlijk ook op 1 mei te lezen zijn, de dag voordat ik terugga.

Tot dan!